كودكان هنگام جدايي يا دوري از مادر احساس ناراحتي و اضطراب مي كنند. اين ترس و ناراحتي اضطراب جدايي خوانده مي شود كه در مرحله اي از كودكي طبيعي است و سپس از ميان مي رود. گذر از اين مرحله  رشد تا اندازه اي به خلق و خوي كودك و نيز مهارت هاي فرزندپروري والدين او بستگي دارد. در حقيقت اضطراب جدايي به عنوان مرحله اي طبيعي از رشد نوزاد براي نخستين بار در  هفت ماهگي رخ ميدهد، در 10 تا 18 ماهگي به اوج خود ميرسد و در سه سالگي از بين ميرود.
اما بعضي از كودكان حتي در سنين بالاتر هم از جداشدن از والدين خود مي ترسند. ترس اين كودكان ديگر اضطراب جدايي طبيعي تلقي نمي شود بلكه اختلال اضطراب جدايي نام مي گيرد. اضطراب جدايي به صورت يك اختلال با نگراني بيش از اندازه درباره جدايي هاي موقت مشخص مي¬شود.
4 تا 5 درصد كودكان از اختلال اضطراب جدايي رنج مي¬برند. اين کودکان به شدت نگرانند که هنگام دوري از والدین، خودشان یا والدین¬شان آسیب یا صدمهای ببینند و يا ديگر نتوانند يكدیگر را پيدا كنند. در هنگام جدايي يا پيش بيني جدايي احتمالي، این کودکان شدیداً نگران می¬شوند و حتي گاه علائم جسماني پيدا مي كنند و از شکم¬درد، سردرد يا حالت تهوع شکایت می¬کنند.
عوامل متعددی در بروز اختلال اضطراب جدایی نقش دارند. پژوهشگران از نقش عواملی مانند دلبستگی ناایمن کودک در سالهای اولیه، وجود اضطراب و افسردگي در والدين و نقش عوامل شناختي و بيولوژيك در پيدايش اختلال اضطراب جدايي سخن رانده¬اند.
روش هاي گوناگون روان درماني مانند درمان شناختي- رفتاري، خانواده درماني و رفتار درماني در درمان اختلال اضطراب جدایی مؤثر شناخته شده¬اند. همچنين از داروهاي مهاركننده اختصاصي بازجذب سروتونين، داروهاي ضد افسردگي سه حلقه¬اي و بنزوديازپين¬ها در كنترل نشانه¬هاي اختلال اضطراب جدايي استفاده مي¬شود.براي نظري اجمالي به يافته هاي روان شناسي در مورد اختلال اضطراب جدايي به سطح دوم رجوع كنيد.