فکر می کردم عاشق شده ام، فکر می کردم خوشبخت شده ام، فکر می کردم تا پایان عمر با او زندگی می کنم و تنها مرگ است که ما را جدا می کند.اما حال متوجه شده ام فرق بین عشق و هوس را، فرق بین آدم سالم و ناسالم را. اما می ترسم از آینده فرزندم، می ترسم از...

و می دانم برای مواجهه با اندوه های بزرگ زندگی باید شهامت داشت و برای روبرو شدن با اندوه های کوچک شکیبایی.
پس باید این زندگی را ترک کنم هم بخاطر خودم و هم بخاطر فرزندم.

اما براستی باید به فرزندم چه بگویم ؟ بگویم پدرش مرده یا اینکه بگذارم گاه همدیگر را ببینند؟ فرزندم درباره ی جدایی ما چه احساس و واکنشی خواهد داشت؟ می خواهم بدانم که در سرگشتگی های زمان طلاق وپس از آن چگونه می توانم برای خود و فرزندم زندگی بهتری بسازم؟ 

مسئله طلاق آن چنان در سالهای اخیر متداول شده  که یک چهارم از ازدواج ها قبل از پایان ده سال به جدایی می کشد. با وجود متداول شدن این پدیده، طلاق هنوز یکی از بحران های اصلی زندگی به شمار می آیدکه عواقب و عوارض آن گریبان خانواده های زیادی را می گیرد. مشکلی که همه ی خانواده ها با آن روبه رو هستند، مبارزه مادر _ پدر و فرزند با احساس دوگانه خشم، گناه، فریب خوردگی  و غم  از دست رفتن  عمر و سرمایه زندگی است.

همیشه قبل از طلاق یکی از دغدغه های مهم والدین این است که آیا طلاق بهتر از زندگی با وضعیت موجود به خاطر فرزندانم است؟                                                                                                                                                        

این مقاله به مسائل پدر و مادر ها پرداخته است. والدین به اندازه  بچه ها حق و نیاز به همدلی دارند و باید برای پرسش های خود پاسخی بیابند. قبول جدایی برای والدین به همان اندازه سخت و دشوار است که برای کودکان دشوار است. در این مقاله به این پرداخته ایم که با احساسات ناشی از طلاق چه باید کرد؟ پدر و مادرها چطور به بچه ها و خودشان می توانند کمک کنند؟ و...